De discussie over hulp bij zelfdoding en euthanasie in Frankrijk is opnieuw actueel. In de Franse media en politiek wordt intensief gedebatteerd over de ethische, medische en juridische grenzen van het levenseinde.
Aanleiding is een hernieuwd pleidooi voor duidelijkere regelgeving rondom medische hulp bij het sterven. Daarbij ligt de nadruk op het verschil tussen het staken van medische behandelingen (passieve euthanasie) en het actief beëindigen van leven (actieve euthanasie). Hoewel het in Frankrijk sinds 2016 wettelijk is toegestaan om onder strikte voorwaarden medische behandelingen te stoppen of pijnverlichting toe te dienen die het leven kan verkorten, blijft actieve euthanasie verboden.
Voorstanders van een wetswijziging wijzen erop dat sommige patiënten met ondraaglijk en uitzichtloos lijden vragen om een sneller levenseinde, en dat palliatieve zorg niet altijd afdoende is. Tegenstanders, onder meer vanuit medische kringen, stellen dat de roeping van zorgverleners in de eerste plaats gericht moet blijven op het verlichten van lijden, niet op het beëindigen van leven.
Een wetsvoorstel over ‘hulp bij sterven’ werd eerder uitgesteld maar wordt naar verwachting opnieuw besproken in de Franse Assemblée nationale. Het onderwerp ligt gevoelig in Frankrijk, waar ethiek, religie en medisch recht samenkomen in het publieke debat.
Voor Nederlanders met een tweede huis of woonplek in Frankrijk is het relevant te weten dat hulp bij zelfdoding in het land nog steeds niet legaal is. Palliatieve zorg is wel beschikbaar, maar actieve euthanasie zoals die in Nederland bestaat, blijft in Frankrijk verboden.
