In Frankrijk is opnieuw discussie ontstaan over de terminologie die wordt gebruikt in het lopende debat over euthanasie en hulp bij zelfdoding. Aanleiding is het voorstel om de term « aide à mourir » (hulp bij sterven) te vervangen door « assistance médicale à mourir » (medische assistentie bij het sterven).
Critici vinden de nieuwe term een eufemisme dat verhult waar het daadwerkelijk om gaat: euthanasie of geassisteerde zelfdoding. Ze pleiten voor duidelijkheid, zoals in België, waar beide begrippen wettelijk zijn vastgelegd en ook als zodanig benoemd. Volgens tegenstanders is het problematisch dat de nieuwe term suggereert dat het om een medisch verzorgingsproces gaat, terwijl het in wezen het beëindigen van leven betreft.
De discussie komt op een moment waarop Frankrijk overweegt om nieuwe wetgeving in te voeren rondom het levenseinde. Voorstanders van duidelijke terminologie stellen dat zorgvuldigheid in de taal essentieel is voor een transparant maatschappelijk debat en voor de rechtszekerheid van patiënten en artsen.
Frankrijk kent op dit moment nog geen wettelijke regeling voor euthanasie of hulp bij zelfdoding. Patiënten kunnen onder de wet Claeys-Leonetti sinds 2016 in bepaalde gevallen palliatieve sedatie krijgen, maar actieve levensbeëindiging is verboden.
Voor Nederlanders in Frankrijk kan toekomstige wetgeving gevolgen hebben voor het levenseinde, met name voor personen met een ernstige of ongeneeslijke aandoening. De uitkomst van de discussie is ook relevant voor artsen en medische instellingen in Frankrijk, die mogelijk met nieuwe procedures of verantwoordelijkheden te maken krijgen.
