In het zuiden van Frankrijk zijn deze lente ambities om de biogasproductie snel op te voeren in het departement Gers. Volgens Fabien Noirot van GRDF (Occitanie) wil de regio in 2030 maar liefst 20 % van het gasverbruik als groen gas realiseren. Om dat te halen, is uitbreiding van het aantal bestaande methanisatie-installaties, ‘méthaniseurs’, broodnodig. De potentie in het Gers bedraagt circa 2 TWh biogas, genoeg om ruimte te winnen ten opzichte van de fossiele gaslevering. Maar vooralsnog voorziet alleen graangebonden landbouw in beperkte bijdragen. Eén akkerbouwer in Belloc‑Saint‑Clamens levert de huidige productie van een middelgrote Franse stad, en wil die binnen twee jaar verdubbelen – maar dat blijft uitzonderlijk. Alle andere plannen liggen vast door juridische onzekerheid of tegenstand uit de regio.
Op dit moment staat vast dat er in het Gers ongeveer een half dozijn methanisatie-eenheden draaien, en dat er forse ambities zijn vanuit regionale en departementale overheden. De invoering van certificaten voor biogasproductie (CPB), geldig vanaf 1 januari 2026, moet leveranciers dwingen een quotum te halen, anders volgen boetes. Dit is formeel geregeld in de energiecode. Heel concreet krijgt elke generator van ten minste 1 MWh biomethaan een jaarlijks certificaat; oudere installaties ontvangen 0,8 certificaat per MWh. De prijs ligt volgens marktpartijen tussen €70 en €95 per certificaat. Wel speelt onzekerheid over lokale vergunningen en acceptatie nog een grote rol. Zeker in dorpscontexten zorgt dit namelijk voor vertragingen of blokkades van nieuwe projecten.
Voor wie in het Gers woont met een (landbouw)bedrijf of net investeert in een stuk grond: momenteel betekent dit dat leveringen van biogas nog spaarzaam zijn. Wie grijze of groene gastarieven vergelijkt, merkt dat de marktprijs van biogas stabieler is, doordat die minder afhankelijk is van mondiale schommelingen. Toch beïnvloedt dit mogelijk pas je prijzen en inkomsten zodra je direct levert of buigt naar methanisatie. In tegenstelling tot grote steden is weinig capaciteit aanwezig — het plan klinkt ambitieus, maar praktische realisatie ontbreekt vaak door juridisch verzet of omgang met de omgeving.
Wat wel vaststaat: de regelgeving voor biogas‑certificaten geldt voor heel Frankrijk vanaf 1 januari 2026. Lokale overheden en betrokken boeren willen dat dit lijn krijgt, maar tot eind maart 2026 blijkt stilstand vooral van toepassing. Alleen projecten met vergunningen kunnen doorgaan. Verder functioneert het Franse openbaar energiecertificatieregister via EEX, dat vanaf januari 2026 is verbonden met het Europese AIB‑systeem: daarmee is ook internationale handel mogelijk, mits vergunningen er liggen.
Samengevat: het gaat niet meer om of, maar wanneer het Gers substantiële hoeveelheden biogas produceert. Tot nu toe leveren enkele kleinschalige initiatieven schonere energie, maar grootschalige vervanging van traditioneel gas zit nog veelal in de pijplijn. De formele kaders staan, de middelen beginnen op systemen te rekenen — maar zolang vergunningen en lokale acceptatie ontbreken, blijven woningen, boerderijen en gemeenschappen deels afhankelijk van conventioneel gas.
Reacties ()
Log in om mee te doen aan het gesprek en een reactie achter te laten!