Tussen de wegtrekkende wijnbouwers in Frankrijk valt het op: in Montréal-du-Gers kiest Alexandre Ladevèze er juist voor om bijna verdwenen druivenrassen opnieuw aan te planten, samen met zijn vrouw Manon. Op hun domein van tien hectare in de Ténarèze, een deelregio van de Armagnac, geven zij oude, zeldzame variëteiten als plant de graisse, mauzac en clairette een tweede leven – stuk voor stuk met de hand en zonder machines.
Waar het merendeel van de Armagnac-producenten zich beperkt tot vier bekende druivensoorten, werkt het echtpaar Ladevèze met in totaal tien rassen, waaronder zes die in de sector als ‘fantomen’ gelden door hun zeldzaamheid. Voor Alexandre gaat het om méér dan product: het is cultuur, historie en persoonlijke bezieling – zichtbaar in het dagelijkse werk dat hij samen met Manon verricht en in details als de hondennamen "Baco" en "Ugni-Blanc".
De Armagnac die hier uit de alambic druppelt, is een ambachtelijk eerbetoon aan de oorspronkelijke diversiteit van het gebied. Alexandre vermijdt bewust overmatige houtrijping, zodat de eigenheid en de fruitigheid van elke druif bewaard blijft. Op het domein is iedere fles verkrijgbaar, op voorwaarde dat de koper echt interesse toont: "Het draait om respect voor het product en het proeven met alle zintuigen."
Van de jaarlijkse productie wordt zo’n 30 procent geëxporteerd, onder andere naar Italië, België en Canada. De inspanning is groot – volgens Alexandre draait de aarde soms te snel – maar voor het behouden van deze bijzondere druivenrassen blijkt hun passie grenzenloos. Het resultaat is geen museumstuk, maar een levende fles vol erfgoed, klaar om geproefd te worden.
Bron: La Dépêche du Midi.
Reacties ()
Log in om mee te doen aan het gesprek en een reactie achter te laten!