De inkomsten van Franse notarissen worden hoofdzakelijk geregeld via zogenoemde "émoluments", waarvan het tarief wettelijk is vastgesteld. Deze tarieven zijn vastgelegd in artikel L444-1 van het code de commerce, met specifieke uitwerking in decreten en ministeriële regelingen. Voor diensten die niet onder deze reglementering vallen, mogen notarissen aanvullend honoraria in rekening brengen, op voorwaarde dat hierover vooraf schriftelijke afspraken worden gemaakt met de cliënt.
Volgens de huidige officiële regelgeving zijn de tarieven voor émoluments bindend, waarbij een onderscheid wordt gemaakt tussen vaste en proportionele bedragen afhankelijk van het type notariële akte. Dit systeem is van kracht op basis van het gezamenlijk besluit van de Franse ministers van Justitie en Economie van 26 februari 2016, dat de standaardtarieven voor notarissen bepaalt. Recent is bevestigd dat deze regelgeving nog steeds leidend is en er geen aanpassingen zijn doorgevoerd in de tariefstructuur.
Notarissen kunnen bij bepaalde diensten proportioneel een korting (remise) toepassen: maximaal 20 procent voor delen van honoraria boven de 100.000 euro, en tot 40 procent bij uitzonderlijke akten vanaf tien miljoen euro. Voorwaarden voor deze kortingen zijn vastgelegd in dezelfde regelgeving.
Institutioneel ligt de formele bevoegdheid voor de vaststelling en wijziging van deze tarieven bij het Franse ministerie van Justitie, in samenwerking met het ministerie van Economie. Indien notarissen honoraria hanteren voor niet-gereglementeerde diensten, is voorafgaande transparantie en overeenkomst verplicht. Het praktische toepassen van kortingen verschilt per notariskantoor, zolang dit binnen de wettelijke grenzen blijft.
Voor zover nu formeel bekend zijn deze regels ongewijzigd van kracht. De exacte toepassing van kortingen per dossier blijft afhankelijk van de interpretatie door individuele kantoren, binnen de wettelijke kaders.
